wówczas, gdy wchodząc do pomieszczenia kierujemy głowę w stronę kilku wybranych przedmiotów – utrwalonych punktów orientacyjnych, umożliwiających w przyszłości poruszanie się w tym pomieszczeniu bez udziału wzroku, np. w ciemności (przemeblowanie pomieszczenia zakłóca działanie wewnętrznego GPS).
Kontynuatorami badań J.B. Rancka stali się jego wychowankowie, Jeffrey S. Taube (SUNY) i Donald J. Woodward (University of Michigan).
Publikacje Wybór według ResearchGate i PubMed: Muller R.U., Ranck J.B. Jr., Taube J.S., Head direction cells: properties and functional significance, Curr Opin Neurobiol. 1996 Apr;6(2):196–206 Quirk G.J., Muller R.U., Kubie J.L., Ranck J.B. Jr., The positional firing properties of medial entorhinal neurons: description and comparison with hippocampal place cells, J Neurosci. 1992 May;12(5):1945–1963 Taube J.S., Muller R.U., Ranck J.B. Jr., Head-direction cells recorded from the postsubiculum in freely moving rats. II. Effects of environmental manipulations, J Neurosci. 1990 Feb;10(2):436–447 Taube J.S., Muller R.U., Ranck J.B. Jr., Head-direction cells recorded from the postsubiculum in freely moving rats. I. Description and quantitative analysis, J Neurosci. 1990 Feb;10(2):420–435 Muller R.U., Kubie J.L., Ranck J.B.