Konstytucja Syrii – akt prawny najwyższej rangi (ustawa zasadnicza) Syrii.
Konstytucje z lat 1930–1973 Pierwsza syryjska konstytucja obowiązywała w latach 1930–1946, w czasie mandatu francuskiego, do czasu formalnego uznania niepodległości Syrii przez Francję. Kolejna konstytucja została przyjęta w 1950 roku i obowiązywała do 1963, z przerwami w latach 1951–1954 oraz 1958–1962.
Konstytucja z 1975 Kolejna konstytucja Syrii została przyjęta w ramach Ruchu Korygującego w marcu 1973. Moment ten uważa się za zakończenie procesu budowania przez Hafiza al-Asada instytucjonalnych podstaw jego władzy autorytarnej.
Ustawa zasadnicza określała Syrię jako suwerenną, demokratyczną, socjalistyczną, ludową republikę. Preambuła aktu podkreślała arabski charakter państwa, stwierdzając, że terytorium Syrii – w myśl idei panarabskiej i baasistowskiej – jest jednym z regionów arabskiej ojczyzny. Konstytucja składała się ze 156 artykułów i sześciu rozdziałów. W pierwszym rozdziale wymieniono prawa podstawowe, zasady, na których opiera się funkcjonowanie państwa, wskazano jego ludowy i republikański charakter, wskazano lud jako suwerena, zaś prawo muzułmańskie – jako główne źródło prawa syryjskiego. Rozdział ten stanowił również, że prezydent Syrii musi być muzułmaninem.