Desanka Maksimović (ur. 16 maja 1898 w Rabrovicy k. Valjeva, zm. 11 lutego 1993) – serbska poetka i prozatorka. Od 1959 członkini Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk.

Studiowała komparatystykę, historię i historię sztuki (Uniwersytet w Belgradzie) oraz estetykę (Sorbona). Edukację zakończyła w 1925. Do 1953 roku zajmowała się zawodowo nauczaniem w gimnazjach (w Obrenovcu, Dubrowniku i Belgradzie).

Podróżowała do Bułgarii, Związku Radzieckiego, Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Na język polski tłumaczyli ją Wisława Szymborska i Zygmunt Stoberski.

Twórczość Najważniejszą częścią dorobku Desanki Maksimović była poezja. Jej wiersze zawierają duży pierwiastek optymizmu (w późniejszej twórczości łączącego się z melancholią) i (szczególnie w twórczości powojennej) patriotyzmu. Odwołują się też często do bardzo osobiście odbieranej przyrody. Jej poezja jest melodyjna i śpiewna. Porusza szeroki zakres tematów, od przeżyć osobistych po dotyczące historii narodu.

Jako prozatorka nie odniosła większego sukcesu.