Powodowało to wiele ograniczeń w budowie heksametru:
między innymi syllaba biceps (długa pokrywająca się z dwiema krótkimi) musiała być wypełniona zgłoską akcentowaną, stąd przy cezurze męskiej, między dwoma stykającymi się stopami leży zawsze biceps dwuzgłoskowa; heksametr nonniański stale akcentuje przedostatnią zgłoskę wiersza; wiersze z cezurą męską uzupełnia o dodatkową cezurę po 4. longum (dawna sylaba długa, odtąd również akcentowana); nie dopuszcza końca wyrazu po 5. longum; wyklucza spondej w piątej stopie; wyklucza następstwo po sobie dwóch spondejów, chyba że przedzielonych cezurą męską; monosylaby na końcu wiersza mogą stać tylko przy cezurze bukolicznej; na końcu wiersza nie są dopuszczalne proparoksytony, a krótkie sylaby końcowe możliwe są tylko przy więcej niż dwuzgłoskowych paroksytonach lub perispomena, jak też przy spójnikach: de, men, gar i zaimku autos; paroksytony i oksytony przed cezurą męską stoją tylko wtedy, gdy poprzedza ją cezura trithemimeres.
Specjaliści naliczyli 19 rozmaitych ograniczeń.