W 1917 brał udział w rewolucji październikowej, został członkiem Kałuskiej Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich i polskiego Komitetu Uchodźców. W 1918 wstąpił do Czerwonej Gwardii i brał udział w walkach z kontrrewolucyjnymi oddziałami w rejonie Kaługi, w 1919 wrócił do Białegostoku, gdzie pracował jako ślusarz maszynowy na kolei. Działał w Związku Zawodowym Kolejarzy, w którym 1919–1921 był skarbnikiem koła, wziął udział w organizowanych przez związek strajkach, m.in. 1920 był członkiem komitetu strajkowego w swoim zakładzie pracy. W lipcu 1920, po utworzeniu w Białymstoku TKRP, został mianowany komisarzem technicznym w fabryce metalowej przy ul. Grunwaldzkiej, po wyparciu Armii Czerwonej z miasta aresztowany na 3 miesiące przez polskie władze pod zarzutem kolaboracji z bolszewikami. Po zwolnieniu został robotnikiem w białostockiej fabryce tytoniu, 1921–1923 działał w Związku Zawodowym Robotników i Robotnic Przemysłu Tytoniowego. Za działalność związkową zwolniony z pracy. W 1923–1929 był ślusarzem-mechanikiem w rzeźni miejskiej w Białymstoku, 1925–1939 był działaczem klasowego Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce, podczas okupacji niemieckiej pracował w białostockim magistracie, później w miejskiej elektrowni.