Iwan Trofimowicz Bowkun, znany też jako Iwan Orelski i Iwan Bowkun-Ługaniec (ros. Иван Трофимович Бовкун-Луганец (Орельский), ur. 1899 w Ługańsku, zm. 10 lipca 1939 k. Kutaisi) – rosyjski rewolucjonista, funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, kombrig, dyplomata, pełnomocny przedstawiciel (ambasador) ZSRR w Chinach (1937-1939).
Życiorys Ukrainiec, skończył szkołę kolejową i 1913-1915 studiował w kolegium nauczycielskim w Czerkasach, później pracował dorywczo w Kijowie. Od 1916 pracownik oddziału Wszechrosyjskiego Związku Ziemstw, rekrutował grupy saperskie na Froncie Rumuńskim, od 1917 adiutant dowódcy rezerwy konnej w Odessie. Za działalność rewolucyjną aresztowany w Odessie, uciekł do Kijowa, od 1918 członek komunizującej partii Ukraińskiej Grupy Rewolucyjnej "borotbistów", był żołnierzem i pracownikiem politycznym w czerwonych oddziałach partyzanckich i Armii Czerwonej. Od 1920 członek RKP(b)/WKP(b), funkcjonariusz Czeki, od 1921 zastępca szefa oddziału ds. walki z bandytyzmem gubernialnej Czeki w Kijowie, później był na kierowniczych stanowiskach w GPU Ukraińskiej SRR. 1929-1931 słuchacz Akademii Wojskowej Armii Czerwonej, od kwietnia 1931 pomocnik szefa wydziału Oddziału Specjalnego OGPU, potem zastępca szefa Oddziału Specjalnego Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych i Wewnętrznych OGPU.