Na początku XX wieku Stanisław Nowak nabył od rtm. Włodzimierza Kodrębskiego dworek w Kąśnej Dolnej, wcześniej należący Ignacego Jana Paderewskiego.
Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1901 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Został prezesem Towarzystwa Kasy Zaliczkowej w Sanoku i jej rady nadzorczej. 15 marca 1904 został wybrany na okres trzech lat cenzorem Kasy Oszczędności w Sanoku. Był członkiem zwyczajnym Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego, sanockiego koła Towarzystwa Szkoły Ludowej, Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka.
Zmarł 1 lutego 1919 w Kąśnej w wieku 70 latInskrypcja nagrobna wskazała datę śmierci 10 lutego 1919.. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 5 lutego 1919.
Od około 1873 był żonaty z Julią z domu Gardulską (córka Józefa Gardulskiego), z którą miał dzieci: Antoninę Katarzynę (ur. 1875, od 1897 zamężna z Adamem Marcinkiewiczem, dziennikarzem „Kuryera Rzeszowskiego” i notariuszem, zm. 1920, która także była właścicielką dóbr i prowadziła kamieniołom w Olchowcach), Marię Katarzynę (ur. 1876, od 1898 żona Romana Krogulskiego, adwokata, burmistrza i prezydenta Rzeszowa), Jana Franciszka (ur.