Utrzymał się na swoim stanowisku również po wyborach w 2015 roku. Zajmował je do 19 marca 2016, gdy zastąpił Iaina Duncana Smitha na urzędzie ministra pracy i emerytur. Latem 2016, po rezygnacji Davida Camerona z przywództwa Partii Konserwatywnej, ubiegał się o stanowisko jej lidera. W pierwszej turze głosowania, przeprowadzonego wśród członków frakcji parlamentarnej, zajął 4. miejsce wśród pięciorga kandydatów. Wycofał się wyborów i poparł kandydaturę Theresy May. Następnie odmówił wejścia w skład formowanego przez nią gabinetu. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 2024.
Życie prywatne Jest żonaty i ma dwoje dzieci.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci University of Bristol Kategoria:Absolwenci University of London Kategoria:Ludzie urodzeni w Inverness Kategoria:Politycy Partii Konserwatywnej (Wielka Brytania) Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 2005–2010 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 2010–2015 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 2015–2017 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 2017–2019 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 2019–2024 Kategoria:Brytyjscy ministrowie Kategoria:Urodzeni w 1973