Pole ostrzału każdej wieży wynosiło 240°, maksymalny kąt podniesienia luf wynosił +15°, a minimalny −5°. Barbety posiadały pancerne kołpaki, tworzące wieże artyleryjskie. Wykorzystano taki sam typ łóż, jak w pierwszych pancernikach typu Majestic, które umożliwiały dosyłanie amunicji z magazynu pod pokładem tylko w jednym położeniu armat. W każdej wieży można było przechowywać po 18 pocisków, co umożliwiało prowadzenie ognia w dowolnym kierunku, zanim zapas amunicji musiał zostać uzupełniony. Ładowanie odbywało się przy stałym kącie podniesienia +1°. Działa wystrzeliwały ważące 386 kg (850 lb) pociski z prędkością wylotową 730 m/s, co dawało im zasięg ok. 15 000 m (16 000 jardów).
Artylerię średniego kalibru stanowiło 10 dział kal. 152 mm (6 cali) typ 41 o długości lufy 40 kalibrów, strzelających amunicją z łuską (ang. quick firing – QF), cztery na pokładzie głównym w kazamatach, a sześć na pokładzie górnym, osłoniętych pancernymi tarczami ochronnymi. Wystrzeliwały one ważące 45 kg (100 lb) pociski z prędkością wylotową 700 m/s. Do obrony przed torpedowcami służyło czternaście 3-funtowych armat Hotchkissa 47 mm i dziesięć dział 2,5-funtowych 47 mm, także Hotchkissa (F.T. Jane podaje 20 × 3 lb i 4 × 2,5 lb).