W tym samym roku został wybrany na kierownika Uniwersyteckiej Ekspedycji Wykopaliskowej pracującej w Biskupinie, a od 1959 do 1966 pełnił funkcję sekretarza Komisji Archeologicznej Obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego. Wielokrotnie wyjeżdżał uzupełniać wiedzę poza granice Polski, m.in. studiował pod kierunkiem André Dupont-Sommera w École pratique des hautes études w Paryżu, na Sorbonie i stażował w Muzeum Guimet, w Università per stranieri di Perugia w Perugii rozszerzał swoją wiedzę w zakresie etruskologii, uczestniczył też w pracach prowadzonych w Bagdadzie. Pracując w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN początkowo był kierownikiem pracowni, Zakładu Historii Metali, archiwum, a następnie od 1968 zastępcą dyrektora, był też członkiem kolegium i redaktorem czasopisma „Polskie Badania Archeologiczne”. W 1971 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Równocześnie od początku lat 60. kierował Pracownią Archeologiczną w Płocku, gdzie prowadził przez piętnaście szereg badań nad historią osadnictwa na tym terenie.