Wojciech Lanckoroński herbu Zadora (ur. 1662 w Gostyninie, zm. 1753) – kasztelan gostyniński w latach 1725–1753.
Rodzina Pochodził z zasłużonego i możnego rodu pieczętującego się herbem Zadora. Ojciec Wojciecha, Stanisław (1630-1671) pełnił urząd podczaszego podolskiego. Matka Katarzyna Telefus pieczętowała się herbem Łabędź. Poślubił w 1717 roku Aleksandrę Teresę Załuską, córkę Aleksandra Józefa Załuskiego, kasztelana rawskiego. Z małżeństwa urodziły się 3 córki i syn: Teresa poślubiła Tomasza ks. Ossolińskiego, starostę nurskiego; Konstancja związała się z Janem Antonim Rostworowskim, kasztelanem zakroczymskim; Martyna zaś poślubiła Stanisława Stadnickiego, chorążego kamienieckiego. Jedyny syn Franciszek Kazimierz Lanckoroński (1714-1785) był starostą rawskim i regnowskim.
Pełnione urzędy Początkowo na dworze pełnił obowiązki skarbnika podolskiego od 1698 roku. W latach 1706–1714 sprawował urząd podstolego podolskiego. Był starostą sulejowskim (1732), łęczyckim (1743) i sochaczewskim. Nominację na urząd kasztelana gostyńskiego otrzymał 3 października 1725 roku. Przez 28 lat pełnienia tego urzędu dał się poznać jako człowiek prawy, dobry organizator oraz człowiek biorący udział w życiu politycznym i społecznym Gostynina. Brał udział jako deputat na trybunał koronny 1727.