W trzecim dniu widzowie obejrzeli cztery jednostronne pojedynki, lecz też dwa wyrównane, dzięki którym awans do poszczególnych drabinek fazy pucharowej nie był zapewniony do końca ostatniego meczu, a ostatecznie po raz pierwszy w historii całą obsadę półfinałów stanowiły zespoły, które w fazie grupowej nie doznały porażki – Anglia i Nowa Zelandia z kompletem zwycięstw, zaś Francja i RPA z bilansem dwóch wygranych i remisem. W finale spotkały się dwie najbardziej utytułowane na tej imprezie reprezentacje, które łącznie zdobyły osiem z dotychczasowych dziewięciu tytułów mistrzowskich, a w nim niespodziewanie łatwo Nowozelandczycy rozgromili Anglików bijąc przy tym kilka rekordów turnieju, z rozgrywek elity po zajęciu ostatniego miejsca wypadli natomiast Samoańczycy.
Do miana najlepszego zawodnika turnieju organizatorzy wytypowali pięciu graczy, a wyróżnienie to otrzymał Południowoafrykańczyk Juarno Augustus. Zwyciężył on też w klasyfikacji przyłożeń, zaś najwięcej punktów w zawodach zdobył Tiaan Falcon. Statystyki po fazie grupowej.
Zawody były transmitowane w Internecie, zaś transmisje telewizyjne (m.in.