Od 1 grudnia 1927 roku skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu granicznego „Orany” w Druskienikach. Od 1929 roku był młodszym oficerem 2 kompanii „Marcinkańce”. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. 4 marca 1930 roku mianowano go adiutantem batalionu „Orany”. Od 1931 pełnił funkcję dowódcy kompanii ciężkich karabinów maszynowych batalionu odwodowego „Suwałki”. W 1932 roku pozostawał oficerem KOP w stopniu kapitana. Od 1933 roku służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku, w którym od 1937 do 1939 roku był dowódcą II batalionu. W tym samym roku został awansowany do stopnia majora.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy II batalionu 2 pspodh, m.in. w walkach pod Wiślicą i bitwie pod Tomaszowem Mazowieckim. Odniósł rany 8 września 1939 roku. Został wzięty do niewoli przez Niemców i wraz z innymi oficerami 2 pspodh był osadzony w niemieckim obozie jenieckim Oflag VII A Murnau od 1939 do 1945 roku. Odzyskał wolność u kresu wojny. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii. W 1948 roku powrócił do Polski. Do 1950 roku był zatrudniony na stanowisku technika w wytwórni części do organów kościelnych. Był inwigilowany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa w ramach sprawy ewidencyjno-obserwacyjnej.