Podczas wojny polsko-bolszewickiej w stopniu kapitana artylerii był dowódcą I dywizjonu 1 pułku artylerii górskiej w trakcie bitwy o Brześć od 31 lipca do 2 sierpnia 1920.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 69. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W kwietniu 1923 został przeniesiony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V. W styczniu 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 13,1 lokatą, wcielony do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr 5 w Krakowie i przydzielony do Zbrojowni Nr 4 w Krakowie na stanowisko zastępcy kierownika. W listopadzie 1928 został przeniesiony do Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 4 na stanowisko kierownika. 12 marca 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.