W następnym roku dowodzona przez niego jednostka została przeformowana w 1 batalion pancerny. Batalionem dowodził do mobilizacji w sierpniu 1939. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych, grupa liniowa. W Poznaniu pełnił funkcję prezesa Automobilklubu Wielkopolskiego.
W kampanii wrześniowej walczył na stanowisku dowódcy Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ II nr 2 w Lublinie. 18 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany, a w 1941 przekazany Niemcom. 14 marca 1941 przybył do Oflagu VI E Dorsten, a 17 września 1942 został przeniesiony do Oflagu VI B Dössel. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do Polski i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień..
Był żonaty.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1423 – 17 maja 1921 Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937) „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Niepodległości (24 października 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) Srebrny Medal Waleczności 1 klasy (Austro-Węgry) Srebrny Medal Waleczności 2 klasy (Austro-Węgry) 4 kwietnia 1938