- japońska sztuka walki prowadzonej przy użyciu naginaty, czyli dalekowschodniej odmiany glewii.
Historia Jako sztuka walki dyscyplina ta sięga korzeniami aż do IX wieku, kiedy włócznie o "mieczowatym" ostrzu długości ok. 90 cm, osadzonym na długim drzewcu zostały użyte po raz pierwszy. Szybko zostały docenione jako broń niezwykle skuteczna, stosowana przez pieszych żołnierzy przeciwko konnicy.
W późniejszych czasach włócznie były używane przez wartowników oraz straż przyboczną podróżujących możnowładców. Wraz z upływem czasu, gdy pola bitewne zdominowała broń palna, umiejętność walki włócznią przekształciła się w sztukę samoobrony mnichów-wojowników, wreszcie – w sztukę walki przeznaczoną dla kobiet.
Kobiety z rodzin samurajskich używały własnych włóczni ze złoconymi drzewcami do wspomagania swych mężów i ojców w chwilach zbrojnego zagrożenia, jak również do samodzielnej obrony domu, domowników, dobytku i czci własnej. Ze względu na znaczny rozmiar i zasięg tej broni kobiety były w stanie utrzymywać napastników w bezpiecznym dystansie. Młode dziewczęta wychodząc za mąż otrzymywały włócznie w posagu.