Początkowo przeszedł szkolenie w Oficerskiej Szkole Łączności Radiowej w Zegrzu, po awansie do stopnia porucznika rozpoczął pracę w Szefostwie Wojsk Łączności jako odbiorca-kontroler sprzętu. Od lipca 1951 był zatrudniony jako kierownik Laboratorium Instalacji Elektrycznych Pojazdów Mechanicznych i Konstrukcji Czołgów Wojskowej Akademii Technicznej. W 1952 przedstawił na Politechnice Śląskiej inżynierską pracę dyplomową, jego promotorem był prof. Zygmunt Gorgolewski. Od 1954 przez dwa lata wykładał w Katedrze Elektrotechniki, w 1956 obronił pracę magisterską, a następnie był docentem kontraktowym. W 1962 został starszym wykładowcą i rozpoczął prace badawcze dotyczące optymalizacji konstrukcji maszyn elektrycznych induktorowych o większej częstotliwości. Pod koniec 1964 przedstawił pracę doktorską i uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a następnie prowadził badania nad prądnicami tachometrycznymi, opracował modele o zmniejszonych pulsacjach napięcia – unipolarne i indukcyjne o wyjściu stałoprądowym. Od 1968 do przejścia w stan spoczynku pełnił funkcję kierownika Zakładu Elektromaszynowych Elementów Automatyki, w 1969 przez rok był zastępcą kierownika Katedry Elementów Magnetycznych i Urządzeń Elektrycznych, następnie przez rok kierownikiem i od 1972 przez dziewięć lat ponownie zastępcą kierownika.