Stanisław Duda (ur. 19 września 1916 w Stanach, zm. 8 sierpnia 1994 w Sanoku) – podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 19 września 1916 w Stanach. Był synem Józefa i Marii. Od 1933 do 1936 uczył się w trzyletniej podoficerskiej szkole piechoty w Śremie. Po ukończeniu kształcenia jako żołnierz Wojska Polskiego II RP został przydzielony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie i od września 1936 do września 1939 służył jako podoficer zawodowy, potem mianowany plutonowym. Uzyskał wykształcenie średnie gimnazjalne.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej w szeregach 17 pp. Podczas walk obronnych pełnił stanowisko zastępcy dowódcy i następnie dowódcy plutonu ciężkich karabinów maszynowych, uczestniczył w walkach na froncie karpackim, biorąc udział w bojach w rejonie Nowego Sącza, Pilzna, Tuchowa (tam 18 września odniósł rany), Dynowa, Przemyśla. Po otoczeniu oddziału pod Przemyślem został wzięty przez Niemców do niewoli 21 września. Po kilku dniach zbiegł z transportu. Następnie przebywał u rodziny w Krakowie, w Mielcu i w Rzeszowie. Zaangażował się w działalność konspiracyjną. Był członkiem Związku Walki Zbrojnej. Z uwagi na prześladowania ze strony okupanta w 1941 wyjechał do swojego brata na Lubelszczyznę. Tam rok później wstąpił do organizacji ruchu ludowego.