Po przeniesieniu do WOP Kraków był dowódcą batalionu. Pod koniec 1948 w Krakowie został zwolniony z wojska i zdemobilizowany. Powodem było „niepodjęcie walki z bandą, która napadła pociąg pasażerski na linii Zakopane-Chabówka”. Został zdegradowany do stopnia szeregowca na podstawie art. 128 § 2 i 140 § 1.

Od 1948 pracował w Kopalnictwie Naftowym w Sanoku. Od 1956 był zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku – w Biurze Pełnomocnika Ministerstwa Przemysłu Spożywczego i Skupu, a na początku lat 60. na stanowisku kierownika Wydziału Organizacyjno-Prawnego. W 1950 wstąpił do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Był członkiem Koła Miejsko-Gminnego ZBoWiD w Sanoku. W organizacji działał w Komisji Współpracy z Młodzieżą i był prelegentem z ramienia ZBoWiD. Na przestrzeni lat udzielał się też w działalności TPŻ, LPŻ, TPPR, PZPR, LOK, FJN.

Po odwilży październikowej 1956 roku został uniewinniony 29 maja 1957 przez Zgromadzenie Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego i zrehabilitowany. W 1976 uzyskał status kombatanta. W połowie lat 80. był podpułkownikiem w stanie spoczynku.