Hugo Ślepy, także Hugo Alzacki (ur. ok. 855, zm. w 895 w opactwie Prüm) – pan części Alzacji od ok. 867 do 885, antykról Lotaryngii w latach 883-885. Jedyny, a zarazem nieślubny syn Lotara II z Waldradą, uznany w 860 przez ojca. Po śmierci ojca w 869 jego tereny na mocy traktatu z Meerssen zostały podzielone między stryjów Karola II Łysego i Ludwika II Niemieckiego. Od tego drugiego Hugo otrzymał w młodości nadania w Alzacji w zamian za lenną zależność. Był czwartym mężem Friderardy, ale nie miał z nią dzieci.
Po raz pierwszy usiłował przejąć władzę na przełomie 877 i 878 roku, ale nie powiodło się to, a dodatkowo w 878 ekskomunikował go papież Jan VII. Po śmierci swego kuzyna Ludwika II Jąkały w 879 prawdopodobnie przejął część władzy w Lotaryngii oraz odmówił uznania jego małoletnich synów Ludwika III i Karlomana II za królów zachodniego państwa Francji, a Boso za władcę Prowansji. Hugo zyskał pewnych zwolenników w Lotaryngii, ale jego ambicje względem Francji zostały powstrzymane przez władcę wschodniofrankijskiego Ludwika III Młodszego. W 880 roku najechał on na Hugo i spalił jego twierdzę w Verdun. Hugo w związku z tym wystąpieniem przeciw władcom został opisany jako tyran w Annales Fuldenses.