w 1903 roku), prawnuk Wiktora.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Dostojewo, będące wsią szlachecką i dotychczas należące do powiatu pińskiego województwa brzeskolitewskiego RzeczypospolitejВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 108., znalazło się na terenie powiatu pińskiego guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego.
W 1880 roku wieś liczyła 245 mieszkańców. Działała tu fabryka narzędzi i machin rolniczych Jakuszyna.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Dostojewo znalazło się na terenie Polski, w gminie Janów powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Około 1798 roku wybudowano we wsi cerkiew unicką św. proroka Eliasza ufundowaną przez rodzinę Giedroyciów. W 1821 roku była rozbudowana. Po 1839 r. prawosławna. Została rozebrana 17 lipca 1970 roku.
Zabytki mały|Pomnik Dostojewskiego w Dostojewie Obecnie we wsi istnieją: cerkiew Trójcy Świętej wybudowana w 1996 roku (parafialna) pomnik Fiodora Dostojewskiego, pisarza, około 100 m od nowej cerkwi (od 1982 roku) muzeum literacko-krajoznawcze (w znacznej mierze poświęcone Fiodorowi Dostojewskiemu) resztki starego cmentarza.