Psalm 39 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. Psalm jest zaliczany do dzieł dawidowychM.J. Mangano, Wstęp do Starego Testamentu cz. 2, Chrześcijański Instytut Biblijny, Warszawa 2009, s. 54, 55.. W numeracji Septuaginty nosi numer 38.
Teologia Psalmu Psalm ten łączy się tematycznie i merytorycznie z Psalmem 38H.W. Jungling, Księga Psalmów, pierwsza (Ps 1–41), [w:] Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, red. W.R. Farmer, Warszawa 2001, s. 711, 712.. Jest refleksją na temat życia psalmisty. Zawiera porównanie ze szczęśliwym życiem ludzi grzesznych. Pojawiają się tu kwestie podobne do pytań formułowanych w Księdze Hioba. Poruszana jest tematyka śmierci i przemijania. Autor podaje, że z człowieka życie uchodzi na skutek jego grzechów. Jedyną nadzieją na ratunek pozostaje Bóg, który może udzielić łaski i miłosierdzia w ostatnich chwilach życia. Początkowe wersety są oznajmieniem podmiotu lirycznego o tym, że nie chce on grzeszyć, wypowiadać nierozważnych skarg ani dawać pretekstów do drwin i bluźnierstwPismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, s. 1178..