Psalm nie jest właściwie modlitwą. Tylko ostatni werset jest skierowany do Boga. Chodzi o boskie zgromadzenie, w którym Bóg osądza „bogów”. Większość Psalmu to mowa Boga do „bogów”. Jedynie w wersecie 5 należy przeczytać wypowiedź w trzeciej osobie, której prawdopodobnie nie należy rozumieć jako części mowy Boga. Za obrazem „boskiego zgromadzenia”, zgromadzenia El, może kryć się idea z religii kananejskiej, że El, ojciec bogów, panteon, gromadzi wokół siebie wszystkich bogów. Najpóźniej w wersecie 7 staje się jednak jasne, że nie chodzi tu o bogów w rzeczywistym znaczeniu. Śmierć ogłaszana jest tym, do których się mówi.
W kontekście psalmu staje się jasne, że „bogowie” to ludzie, sędziowie, prawdopodobnie sędziowie ludu Izraela, skarceni za swój niesprawiedliwy wyrok. Faworyzują niegodziwych, ale nie oddają sprawiedliwości biednym i uciśnionym. Nie tworzą sprawiedliwości. Sędziowie są wezwani, aby pomóc biednym wyrwać je z rąk bezbożnych ciemiężców. Werset 5 wydaje się oznaczać, że sędziowie nawet nie rozumieją, jaka będzie ich praca zlecona im przez Boga. Chodzą w ciemności, nie mogąc ujrzeć światła z powodu swoich grzechów. Mówiąc obrazowo, fundamenty ziemi się trzęsą. Tam, gdzie nie ma sprawiedliwości, brakuje fundamentu porządku, którego pragnie Bóg. Dlatego ogłasza się pełnym ignorancji swoich obowiązków sędziom wyrok.