Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Dubieniec znalazł się na terenie powiatu pińskiego guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego.
W XVIII wieku własność Dubieńca przeszła na rodzinę Oleszów, a od połowy XIX wieku do II wojny światowej właścicielami tych dóbr byli Kieniewicze.
W 1880 roku wieś liczyła 83 mieszkańców.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Dubieniec znalazł się na terenie Polski, w gminie Stolin powiatu stolińskiego (od 1923 roku) województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Drewniana cerkiew, której budowę ukończono w 1720 roku, istnieje do dziś i stanowi pomnik o krajowym znaczeniu. Jest pomalowana na niebiesko.
Dawny dwór Do lat 60. XX wieku we wsi istniał dziewiętnastowieczny dwór wybudowany prawdopodobnie przez Oleszów. Był to parterowy, murowany budynek, wzniesiony na planie szerokiego prostokąta. Obie jego dłuższe elewacje były niemal identyczne: wydatne, szerokie ganki o dwóch parach kolumn, podtrzymujących trójkątne szczyty. Ganek od strony wjazdu był nieco wyższy i szerszy. Dom był kryty czterospadowym dachem. Przed nim był duży, okrągły gazon.