W latach 1934–35 dokładny plan jaskini został sporządzony przez ekspedycję N. Pierieslegina. W tym samym czasie inna ekspedycja eksplorowała dalszą część podziemnego labiryntu.
W 1948 r. przy jaskini utworzono stałą placówkę naukową, a od 1952 r. badania prowadzone były przez członków Akademii Nauk ZSRR. W latach 60. XX w. w jednej z odleglejszych komór jaskini, usytuowanej 70 m poniżej powierzchni, zainstalowano stację pomiarową, rejestrującą ruchy skorupy ziemskiej, w tym również te, wynikające ze zmiennego przyciągania Księżyca i Słońca(k): »Kungur« - stacja pływów Ziemi, w: "Poznaj Świat" R. XIX, nr 9 (226), wrzesień 1971, s. 40.
Turystyka Już w połowie XIX wieku mieszkańcy wsi Bannaja (obecnie Filippowka) oprowadzali po jaskini pierwszych turystów.
Wycieczki po jaskini odbywają się od 1914 r., kiedy A. Chlebnikow wynajął ją od miejscowej wspólnoty wiejskiej. Ze względu na dużą liczbę turystów, w 1969 r. utworzono Kungurskie Biuro Podróży. Maksymalną liczbę zwiedzających zanotowano w 1980 r. Wtedy w ciągu roku zwiedziło ją 202 481 osób. W 1990 r. jaskinię odwiedziło 51 400 osób. Średnia frekwencja w latach 1924-2000 wyniosła 80 tys. osób na rok. Obok jaskini wybudowano kompleks turystyczny „Stałagmit”, w którego skład wchodzi hotel, restauracja i parking.