thumb|240px|Grób Jana Blinowskiego na cmentarzu na Służewie przy ul. Renety Jan Blinowski (ur. 20 października 1939, zm. 26 października 2002) – polski fizyk teoretyk, profesor nauk fizycznych.

Życiorys Absolwent Wydziału Matematyki i Fizyki UW. Od 1988 profesor w Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni kierownik Zakładu Teorii Ciała Stałego w Instytucie Fizyki Teoretycznej Wydziału Fizyki i przewodniczący Rady Naukowej tego instytutuStrona Wydziału Fizyki UW .

Autor ponad 60 oryginalnych publikacji naukowych z zakresu fizyki ciała stałego. Najważniejsze osiągnięcia badawcze: przewodnictwo hoppingowe w półprzewodnikach domieszkowanych, struktura pasmowa interkalowanego grafitu, oddziaływania spinowe w półprzewodnikach półmagnetycznych, sprzężenia między warstwami magnetycznymi w niskowymiarowych strukturach półprzewodnikowych.

Zajmował się problematyką edukacji. W latach 80. współpracował w tej dziedzinie z konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość” (DiP). Działał w Interdivisional Group on Education i był członkiem Rady Edukacyjnej Europejskiego Towarzystwa Fizycznego oraz Kolegium Redakcyjnego czasopisma „Fizyka w szkole”. Jest autorem bardzo popularnego repetytorium „Fizyka dla kandydatów na wyższe uczelnie” (1) i podręczników dla liceum (2,3,4).