Pierwszym niepowodzeniem był incydent mukdeński.
Układy arbitrażowe zawarte w Locarno przez Niemcy z Francją, Belgią, Polską i Czechosłowacją przewidywały, że przed wdrożeniem jakiegokolwiek postępowania spór, za obopólną zgodą stron, może być w celu doprowadzenia do zgody oddany stałej komisji międzynarodowej, utworzonej pod nazwą „Stała Komisja Pojednawcza” (ang. Permanent Conciliation Commission, fr. Commission permanente de Conciliation). Strony zamianować miały każda po jednym komisarzu, wybranym spośród swych obywateli i wyznaczyć za obopólną zgodą trzech pozostałych komisarzy spośród obywateli państw trzecich; ci trzej komisarze musieli być różnych narodowości. Spośród nich Strony wyznaczały przewodniczącego Komisji. Przy braku zgody o wyznaczenie proszony był Prezydent Szwajcarii. Pod względem śledztwa Komisja, o ile jednomyślnie nie powzięła innej decyzji, stosowała się do postanowień Działu III o międzynarodowych komisjach śledczych Konwencji Haskiej z 18 października 1907 r.
Karta Narodów Zjednoczonych w art. 33 wymienia „badania” (ang. enquiry) wśród sposobów pokojowego rozstrzygania sporów: