W Polsce jest rzadki, rozproszony i rośnie głównie w północnej części kraju. Znane są stanowiska z Sudetów, w tym najwyżej położone (1430 m n.p.m.) w Karkonoszach; zaobserwowany także w Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej, na wysokości 601 m n.p.m.
Morfologia i anatomia Pokrój Torfowiec średniej wielkości bądź dość duży.. (określany także jako duży.), luźno ugałęziony, tworzący nieco tylko zbite darnie koloru żółtawego, żółtawozielonego, szarozielonego, brunatnozielonego, brudnozielonobrązowego, brązowego lub brudnobrunatnego, rzadko białawego lub fioletowo nabiegłego; w miejscach zacienionych, choć bardzo rzadko, darnie mogą być zielone. Większe rozmiary osiągają zazwyczaj formy wodne, które tworzą bardziej luźne darnie, te także z pokroju podobne do torfowca spiczastolistnego. Główki Dobrze wykształcone, spłaszczone do półkolistych, zbite (zwłaszcza w suchych warunkach). Gałązki główki są zakrzywione w różnych kierunkach. Pęczki Składają się z trzech lub czterech niezbyt zróżnicowanych gałązek, lekko strzelistych, ale bez wyraźnego punktu końcowego, do 20 mm długości. Łodyżki Cienkie, do 0,8 mm średnicy, bladozielone lub żółte, z dwu- lub trzywarstwową korą, niezbyt rozwiniętą, zbudowaną z rozdętych komórek bez porów. Cylinder wewnętrzny żółty.