Nie wiadomo, z ilu ksiąg składała się praca rzymskiego senatora. Ze szczupłych informacji badaczom zarysowuje się podział dzieła na trzy części o nierównej długości. W pierwszej przedstawiono początki Rzymu od Eneasza i Ewandra, przez władców Alba Longa oraz Romulusa i Remusa po czasy królewskie. Drugą część poświęcono republice do momentu wybuchu I wojny punickiej, natomiast trzecią przebiegowi tego konfliktu, jak i następnemu starciu z Kartaginą, kończąc narrację na 217 czy też może 216 roku p.n.e.; ; .
Jak się wydaje, ta ostatnia część była najobszerniejsza, pozostałe zaś dużo krótsze, przy czym okresowi królewskiemu autor poświęcił więcej miejsca niż wczesnorepublikańskiemu. Być może wynikało to z nierównomierności źródeł, do których miał dostęp; ; ; ; .. Możliwe, że obszernie zajmował się tematyką początków Rzymu, podobnie jak inni greccy historycy, a następnie szybko przeszedł do czasów sobie współczesnych. Autor przyjął układ annalistyczny (rocznikarski)Jednak podaje, że na pewno nie trzymał się annalistycznej struktury w swym dziele., przynajmniej w opisie czasów sobie współczesnych.