Oba eksperymenty dostarczyły wyników niezgodnych z hipotezą Ritza.
Babkock i Bergman (1964) umieścili obrotowe szklane powierzchnie pomiędzy lustrami interferometru wspólnej trasy w statycznej konfiguracji Sagnaca. Gdyby szklane powierzchnie zachowywały się jak źródła światła, a całkowita prędkość światła odbitego od nich wynosi spodziewane byłoby przesunięcie we wzorze interferencyjnym. Niemniej jednak nie było takiego efektu, co znów potwierdziło szczególną teorię względności, potwierdzając niezależność prędkości światła od prędkości źródła. Eksperyment ten przeprowadzono w próżni, zatem efekt wygaszania nie powinien odgrywać roli.
Albert Abraham Michelson (1913) i Quirino Majorana (1918/9) przeprowadzili eksperymenty interferencyjne ze spoczywającymi źródłami i ruchomymi lustrami (oraz vice versa), pokazując nimi, że nie ma zależności w prędkości światła w powietrzu od źródła. Urządzenie Michelsona zaprojektowane było do rozstrzygnięcia pomiędzy trzema możliwymi oddziaływaniami luster ze światłem: (1) „korpuskuły światła są odbijane pociski od sprężystej ściany”, (2) „powierzchnia lustra działa jak nowe źródło”, (3) „prędkość światła jest niezależna od prędkości źródła”.