Wielokrotnie skutecznie bronił tytułu mistrzowskiego. M.in. wygrał 6 grudnia 1898 z Joe Walcottem, a 10 marca 1899 zwyciężył przez techniczny nokaut mistrza świata w wadze lekkiej Kida Lavigne'a. Stracił mistrzostwo świata, gdy został zdyskwalifikowany za zbyt niskie uderzenia w pojedynku z Rube Fernsem 15 stycznia 1900 w Buffalo. Do tego czasu Ferns zaliczył 15 nokdaunów. Ponieważ walka ta odbywała się w limicie 145 funtów, Smith nadal uważał się za mistrza świata w wadze do 142 funtów, zanim Matty Matthews nie pokonał go 17 kwietnia tego roku przez nokaut w 19. rundzie.
Smith kontynuował karierę do 1903. W tym czasie m.in. został znokautowany przez Tommy'ego Ryana w 1902, wygrał i przegrał z Young Peterem Jacksonem i trzykrotnie został pokonany przez Joe Walcotta. Powrócił na ring w 1910, kiedy to wygrał 1 walkę, w 1911 walczył jeden raz i przegrał, a kolejną, ostatnią już walkę stoczył w 1915. Przegrał ją przez techniczny nokaut.
Po wycofaniu się prowadził bar pod nazwą The Champion's Rest w Portland w stanie Oregon. Zmarł w tym mieście w wieku 66 lat..
Został wybrany w 2009 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Kanadyjscy bokserzy Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półśredniej Kategoria:Zmarli w 1937