Pod koniec lat 90. zaczęło dochodzić do aktów kanibalizmu. Za spożywanie lub sprzedaż ludzkiego mięsa groziła kara śmierci. Ponadto przez cały czas trwania głodu Koreańska Agencja Bezpieczeństwa oraz inne organy kontroli państwowej pilnowały, by każde miejskie gospodarstwo domowe wyprodukowało trzydzieści kilogramów wysuszonych ludzkich odchodów zmieszanych z ziemią. Odchody miały być stosowane do nawożenia kraju. Z czasem zaniechano również wprowadzony w latach 80. program racjonowania żywności.
Problemy humanitarne doprowadziły do zaostrzenia władzy totalitarnej. Urzędy odpowiedzialne za prowadzenie propagandy były jedynymi instytucjami w państwie, które nie przerwały pracy podczas głodu. Klęska głodu przyczyniła się do pierwszych masowych ucieczek z Korei Północnej. W 1996 roku liczba uciekinierów z Korei Północnej przekroczyła 100 tysięcy. Pomimo wzmocnienia terroru niektórzy zdesperowani Koreańczycy łamali przepisy zabraniające swobodnego poruszania się po kraju. B.R. Myers podaje, że wzrost liczby ucieczek wynikał z niedbałej kontroli granicy oraz z wysokiego poziomu skorumpowania strażników. Myers zwraca również uwagę, że wielu uciekinierów wracało do Korei Północnej po zaopatrzeniu się w niedostępne towary.