W 1995 roku w Korei Północnej zaczął działać Światowy Program Żywnościowy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wbrew obowiązującej polityce samowystarczalności głód zmusił północnokoreańskie władze do zwrócenia się do Organizacji Narodów Zjednoczonych z prośbą o pomoc żywnościową. Wiosną 1997 roku północnokoreańscy dyplomaci spotkali się z przedstawicielami organizacji pozarządowych z prośbą o przyznanie pomocy żywnościowej. Amerykańscy przedstawiciele wyrazili zgodę zastrzegając, że potrzebna jest kampania w mediach uświadamiająca problem. Według uczestniczącego w tych rozmowach Andrew Natsiosa, dyplomacji nalegali, by nie zostały opublikowane żadne fotografie przedstawiające zagłodzonych ludzi. Do świata wyciekły zdjęcia przedstawiające wychudzone dzieci oraz kasety wideo z audycjami, w których instruowano Koreańczyków zastępowanie żywności trawami. Pierre Rigoulot w Czarnej księdze komunizmu wyraził pogląd, że wyciek zdjęć i nagrań był kontrolowany przez władze w celu zwiększenia pomocy ze strony ludzi dobrej woli.