W Korei Północnej okres głodu był nazywany marszem pełnym trudów (w innym tłumaczeniu: Ciężkim Marszem). Zwrot ten był używany wcześniej w odniesieniu do walk prowadzonych przez Kim Ir Sena w Mandżurii podczas II wojny światowej.
Skutki wewnątrz kraju Według różnych źródeł, w wyniku głodu mogło zginąć do ok. 0,5 do 3 mln mieszkańców Korei Północnej. Około 1 mln miało umrzeć podczas tzw. Ciężkiego marszu w latach 1995–1997. Organizacja humanitarna World Vision oszacowała liczbę ofiar na co najmniej 2 mln. Niemiecki Czerwony Krzyż podał, że co miesiąc umierało ok. 10 tysięcy dzieci. Na ulicach północnokoreańskich miast pojawiły się bezdomne dzieci, których rodzice zmarli albo je porzucili. Aby przeżyć, bezdomne dzieci dokonywały kradzieży, polowało na szczury, wydłubywała ziarna kukurydzy z krowich odchodów, spożywała ludzkie mięso. Liczba uciekinierów w 1996 roku przekroczyła 100 tys. osób.