W tym samym okresie samodzielne pododdziały artyleryjskiego rozpoznania pomiarowego wykorzystano do sformowania w Orzyszu pułku artyleryjskiego rozpoznania pomiarowego].
W wyniku przeprowadzonych reorganizacji jednostek artylerii pod koniec 1948 roku składały się one z: trzech brygad, jednego manewrowego pułku artylerii, czterech samodzielnych dywizjonów artylerii oraz jednego pułku artyleryjskiego rozpoznania pomiarowego. Stan osobowy wynosił 6300 żołnierzy. Na uzbrojeniu jednostek znajdowało się 1.578 dział i 1169 moździerzy. Pozostały sprzęt artyleryjski 1030 dział i 1413 moździerzy przechowywany był w składnicach artyleryjskich.
Okres przyspieszonego rozwoju artylerii Od zakończenia II wojny światowej do początku 1949 roku Wojsko Polskie podlegało stałemu procesowi redukcji. 1 stycznia 1949 roku Dowództwu Wojsk Lądowych podlegało 16 dywizji piechoty, a w każdej pułk artylerii lekkiej, trzy brygady artylerii ciężkiej, trzy pułki artylerii plot . Na uzbrojenie artyleryjskie składały się 1980 działa, w tym: 144 haubicoarmaty 152 mm, 477 armat i haubic 122 mm, 634 armat 76 mm ZlS-3, 245 armat pułkowych 76 mm, 432 armat ppanc. 45 mm, 48 armat ppanc. 57 mm; 1747 moździerzy 120, 82, 50 mm; 56 armat plot 85 mm, 45 armat plot 37 mm;