Wiewiórka amazońska (Sciurus spadiceus) – gatunek gryzoni z rodziny wiewiórkowatych zamieszkujący nizinne lasy Amazonii i podnóża Andów: w Boliwii, Brazylii, Kolumbii, Ekwadorze i w Peru. Jest roślinożercą i żywi się głównie dużymi orzechami o twardej skorupie. Gatunek ma rozległy zakres występowania, prawdopodobnie dużą populację. Z tych powodów Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody zaliczyła S. spadiceus do gatunków najmniejszej troski i umieściła go w kategorii LC (Least Concern).
Historia odkrycia i badań W 1818 roku Ignaz von Olfers opublikował w książce Wilhelma Ludwiga Eschwege „Journal von Brasilien, oder vermischte Nachrichten aus Brasilien, auf wissenschaftlichen Reisen gesammelt” rozdział zawierający pracę systematyczną poświęconą znanym Olfersowi gatunkom ssaków zamieszkującym tereny Ameryki Południowej. Zastosowany system nomenklatury systematycznej został zaczerpnięty z pracy Johanna Illigera „Ueberblick der Säugthiere nach ihrer Verteilung über die Welttheile”, który z kolei wprowadził wzorce Linneusza. Wśród innych zwierząt Olfers opisał naukowo także Sciurus spadiceus, podając informacje o ubarwieniu, o długości tułowia (10¼ ″, czyli ok. 26 cm) i ogona (9½″, czyli ok. 24 cm) oraz o występowaniu gatunku w Brazylii.