Allen, 1914 – typowa lokalizacja: Santa Cruz de la Sierra, departament Santa Cruz, Boliwia; cechy – forma duża, o bledszym wybarwieniu futra, które w części grzbietowej może być szpakowate, bladożółtawe lub ciemne, zaś na głowie i policzkach żółtawe, S. s. tricolor Tschudi, 1844 – typowa lokalizacja: departament Maynas, dolny bieg rzeki Huallaga, Peru; cechy – ubarwienie ciemnobrązowe z czarniawym grzbietem podbarwiany ochrowo, część brzuszna jasnożółta; występuje w Ekwadorze i Peru.
Kariotyp Garnitur chromosomowy tworzy 20 par (2n=40) chromosomów; FN=76.
Budowa ciała Sciurus spadiceus należy do dużych wiewiórek. Charakteryzuje się zmiennym wzorcem koloru sierści, ale zazwyczaj wybarwiona jest na czerwonawo-brązowo: od koloru ciemnokasztanowego po rdzawopomarańczowy, z ciemniejszym pasem w części grzbietowej. Część brzuszna jest zwykle biała, bladopomarańczowa lub żółtawa i wyraźnie kontrastuje z wybarwieniem grzbietu. Ogon tych wiewiórek jest pokryty gęstym włosem, czarnym lub ciemnobrązowym u nasady i pomarańczowym lub rdzawym na końcu, a łapy są ciemnoczerwone lub czarne. Czasami występują formy melanistyczne. Pod względem budowy ciała różni się od innych wiewiórek zamieszkujących zakres występowania gatunku.