Wsławił się nieprzejednaną wrogością do Kartaginy i ciągłymi nawoływaniami do jej zburzeniaP. Rochala, Powstanie Spartakusa 73–71 p. n. e., Inforteditions, Zabrze 2009, s. 15.. Polegało to m.in. na tym, że każde, wygłaszane na dowolny temat, wystąpienie w Senacie kończył zdaniem: Ceterum censeo Carthaginem esse delendam (łac. „A poza tym sądzę, że Kartaginę należy zniszczyć”). Cytowane to bywa również jako Delenda est Carthago („Kartaginę trzeba zniszczyć”) albo Videtur et hoc mihi Carthaginem non debere esse („jeszcze to mi się wydaje, że Kartagina nie powinna istnieć”). Jakimi słowami w rzeczywistości posłużył się Katon, nie wiemy, wiadomość ta bowiem przekazana jest przez Plutarcha, a ten zapisał to po grecku: [dokei de moi kai Karchedona me einai] („zresztą wydaje mi się również, że Kartaginy powinno nie być”). Ceterum censeo Carthaginem delendam esse jest późniejszym, już nowożytnym, przekładem tych słów.
Katon zwalczał również wszelkie wpływy greckie, będąc zwolennikiem tradycyjnych cnót rzymskich i republikańskich rządów.