W spadku pozostawił potomnym swe dzieła muzyczne dla chórów kościelnych o nieocenionej wartości i w tych dziełach będzie on zawsze żył.

Przyczyną jego materialnego niepowodzenia – w przeciwieństwie do wielu wówczas znanych muzyków i kompozytorów (jak np. Schubert czy Liszt) – jest z jednej strony jego skoncentrowaniu się w przeważającej mierze na utworach kościelnych, z drugiej zaś strony niezbyt wysokie wymogi techniczne: jego kompozycje odnosiły się do poziomu technicznego prowincjonalnych muzyków i chórzystów, których miał do dyspozycji. Dlatego mistrzom salonów koncertowych brakowało możliwości do popisu. Dodatkowo on sam rzadko pisał kompletne partytury, lecz przeważnie ograniczał się do pojedynczych głosów, które to w formie rękopisu hojnie użyczał i rozdawał innym, przez co nie sprawiały wrażenia utworów wysokiej wartości. Tak więc jego współczesnym brakowało bodźców, by je zbierać i szanować.