Stanisław Peliński (ur. 31 października 1893 we Lwowie, zm. 9 lutego 1957 w Łodzi) – polski bibliotekarz, nauczyciel i doktor nauk humanistycznych, pierwszy dyrektor Biblioteki Głównej Politechniki Łódzkiej w latach 1950-1957.
Życiorys Ukończył studia na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza na wydziale Filozoficznym. W 1916 roku otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych. W czasie wybuchu I wojny światowej przebywał we Włoszech, gdzie prowadził badania naukowe, które następnie kontynuował w Zurychu, w Szwajcarii. W 1916 roku powrócił do Lwowa po odbiór dyplomu, co wiązało się z przerwaniem badań. Przyczyną był zakaz opuszczania kraju, zaś po wojnie – trudności z przedostaniem się do Szwajcarii. Do wybuchu II wojny światowej był zatrudniony jako asystent w Bibliotece Zakładu Ossolińskich we Lwowie, w dalszej kolejności jako nauczyciel w lwowskim, następnie bydgoskim gimnazjum klasycznym, po czym objął stanowisko okręgowego instruktora języka polskiego Kuratorium Poznańskiego i Pomorskiego (od 1936 r. przeniesiony na równorzędne stanowisko instruktorskie w Poznańskim Okręgu Szkolnym).