W 1953 r. podjął studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w 1957 r. obronił pracę doktorską Charyzmat proroctwa w świetle tekstów Am 7,14-15; Iz 6,1-13; Jr 1,4-16; Ez 1,3-15 napisaną pod kierunkiem Stanisława Łacha. W 1960 r. obronił pracę licencjacką 'Κυριος της δοξης (l Kor 2. 8) w Papieskim Instytucie Biblijnym, w 1961 r. ukończył dwuletnie studia we Francuskiej Szkole Biblijnej i Archeologicznej w Jerozolimie. Po powrocie do Polski był wykładowcą w Instytucie Teologicznym i Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W 1971 r. habilitował się na KUL na podstawie pracy Słowo Jahwe o narodach w Księgach Proroków Pisarzy i od roku 1972 pracował na tej uczelni, najpierw jako adiunkt w Katedrze Egzegezy Starego Testamentu, od 1973 r. jako docent. W 1981 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1992 profesora zwyczajnego, w tym samym roku przeszedł na emeryturę. W latach 1976–1983 był dyrektorem Konwiktu Księży Studentów KUL, a w latach 1984-1987 dziekanem Wydziału Teologicznego.