Na wieść o tym, że przepadły, miał rozchorować się i umrzeć.
Jego słynne zdanie „Człowiekiem jestem; nic, co ludzkie, nie jest mi obce” legło u podstaw renesansu.
Dzieła Jego sztuki zaliczane są do typu fabula palliata i zostały podzielone na dwie grupy w zależności od pierwowzoru greckiego:
Komedie wzorowane na utworach Menandra: Dziewczyna z Andros (Andria), napisana jako pierwsza i wystawiona w r. 166 p.n.e. Eunuch (Eunuchus), napisana jako druga i wystawiona w 161 p.n.e. Sam siebie karzący (Heauton timorumenos), napisana jako trzecia i wystawiona w 163 p.n.e. – to z niej pochodzi słynne hasło humanistów renesansowych Homo sum: humani nil a me alienum puto (jest to wers 77 tej komedii, często cytowany w błędnej postaci, np. Homo sum et nihil humanum a me alienum esse puto) Bracia (Adelphoe), napisana jako szósta, wystawiona w 160 p.n.e.
Komedie wzorowane na sztukach Apollodora z Karystos: Formion (Phormio), napisana jako czwarta i wystawiona w 161 p.n.e. Teściowa (Hecyra), napisana jako piąta, wystawiona w 165 p.n.e.