Balthazar van der Pol (ur. 27 stycznia 1889 w Utrechcie, zm. 6 października 1959) – holenderski inżynier fizyk, specjalista analizy matematycznej, doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej z 1956.
Życiorys W 1911 rozpoczął studia na wydziale Fizyki Uniwersytetu w Utrechcie. Dyplom z odznaczeniem otrzymał w 1916. W latach 1916–1919 studiował w Anglii fizykę doświadczalną.
W 1920 wrócił do Holandii, wtedy też otrzymał stopień doktora cum laude Uniwersytetu w Utrechcie. Jego praca doktorska pt. „Pomiary wielkiej częstotliwości w wyładowaniach jarzeniowych” została odebrana z dużym zainteresowaniem i uznaniem. W latach 1919–1922 pracował na stanowisku asystenta profesora H. A. Lorenza w Teyler Stichting Haarlen Uniwersytetu w Delfcie. Od 1922 pracował w Zakładach N.V. Philipsa w Eindhoven, początkowo jako pracownik naukowo-badawczy, następnie przez 25 lat jako kierownik Działu Badań Naukowych w zakresie radiotechniki.
W 1938 otrzymał tytuł profesora elektrotechniki teoretycznej Uniwersytetu Technicznego w Delfcie. W okresie 1945–1946 sprawował funkcję rektora Uniwersytetu w Eindhoven. W 1949 został dyrektorem Międzynarodowego Komitetu Doradczego Radiokomunikacyjnego (CCIR) z siedzibą w Genewie.