Źródła Cyceron, przystępując do pisania podręcznika, nie posiadał jeszcze doświadczenia w publicznych występach krasomówczych. Jego traktat miał więc przede wszystkim charakter teoretyczny, był kompilacją podręczników greckich. Jak stwierdził w przedmowie do księgi drugiej: postanowiwszy napisać teorię wymowy, nie obraliśmy sobie jednego wzoru, który byśmy z największą ścisłością naśladowali, lecz zebrawszy dzieła wszystkich pisarzy wyjąłem te wskazówki, które mi się wydały najstosowniejsze (...) Mając przed sobą prace wszystkich uczonych zajmujących się teorią wymowy, którzy przed nami żyli od najdawniejszych czasów aż do dzisiaj, mieliśmy możność wyboru wszystkiego, co nam się podobałoCyceron: De inventione 2, 2, 8..
Mimo wieloletnich badań, uczonym nie udało się dotychczas ustalić wszystkich źródeł, z których Cyceron korzystał – czerpał on bowiem z obszernej i różnorodnej greckiej literatury teoretycznej. Zapewne wykorzystał również wiedzę zdobytą podczas wykładów wygłaszanych przez nieznanych współcześnie z imienia greckich nauczycieli, na które uczęszczał. W pierwszej kolejności opierał się na podręczniku Hermagorasa, z którym zresztą niekiedy polemizował. Większość badaczy uważa, że znał też świeżo napisaną, anonimową Retoryką dla Hereniusza, z której w dużej mierze przejął łacińską terminologię.