hrabia zaprosił mnie i zjadłem kolację z nimi jego żoną, która ma wielki wpływ na niego i na królową”.
Robert Dudley był w dobrych stosunkach z rodem Knollysów od połowy lat pięćdziesiątych szesnastego wieku – kilku z braci Letycji było sojusznikami hrabiego, a od czasu małżeństwa zaczął się spotykać z resztą jej rodzeństwa. Wiadomo, że był dobrym i hojnym ojczymem czworga dzieci Letycji. Codzienne życie Dudleyów jest częściowo opisane przez zapiski samego hrabiego, który opłacał służbę i wydatki wykluczonej z życia społecznego Letycji.
Syn Letycji, trzyletni baron Denbigh, zmarł nieoczekiwanie 19 lipca 1584 w Wanstead. Jego śmierć pogrzebała dynastyczne plany rodu Dudleyów, sam hrabia na kilka miesięcy porzucił swoje dworskie obowiązki „dla pocieszenia naszej żałobnej małżonki po utracie mojego syna, którego miłościwy Bóg nam odebrał”. Podziękował też Williamowi Cecilowi, lordowi Burghley za nie zakończone niepowodzeniem próby przekonania królowej o „pozwolenie naszej drogiej żonie na dołączeniu do dworu. Na Boga, panie Burghley, myślę, że tylko to jej może pomóc”.