W marcu 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1947 został członkiem egzekutywy Koła PPR przy Głównym Instytucie Elektroniki, a w 1948 był I sekretarzem Koła Profesorskiego tej partii przy Politechnice Warszawskiej. Od 1949 do 1950 pełnił funkcje I sekretarza POP PZPR Politechniki Warszawskiej oraz członka Komitetu Warszawskiego PartiiPiotr Ośko, Za fasadą. Komitet uczelniany w strukturze PZPR i jego wpływ na zarządzanie kadrami w latach 1948–1968. Zarys problemu na przykładzie Politechniki Warszawskiej, w: Pamięć i Sprawiedliwość 27, 2016, s. 72–73.. Od marca do maja 1950 wchodził w skład OOP Pracowników Naukowych PW.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 291, rząd 4, grób 15)Andrzej Liczbiński „Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988–2000” Biblioteka główna Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2000..