Również w publikacjach dotyczących historii studiów portugalistycznych w Polsce, Brzozowski systematycznie pomijał nazwisko Łukaszyk, przypisując główne zasługi sobiePor. m.in. Jerzy Brzozowski, "Estudos Portugueses na Universidade Jaguelônica", Studia Iberystyczne, nr 10 (2011), s. 21-25. doi:10.12797/SI.10.2011.10.02.Por. Jerzy Brzozowski, « Estudos Portugueses na Polónia », HispanismeS, nr 6 (2015), s. 76-80.. Głoszone publicznie opinie zmieniły się dopiero po wyjeździe Łukaszyk z Polski. Warszawska portugalistka Anna Kalewska uznała wówczas, że „dyskurs akademicki o literaturze portugalskiej przybrał na sile u progu trzeciego tysiąclecia wraz z początkiem twórczości akademickiej Ewy Łukaszyk”Anna Kalewska, "António Feijó i Leopold Staff – poetyckie wizje Orientu na tle polsko-portugalskich relacji literackich i kulturalnych (od parnasizmu do palimpsestu)", Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia Historicolitteraria, 21, 2021, s. 168. doi:10.24917/20811853.21.10. Podobny pogląd wyraził też Jerzy Brzozowski, przyznając, że Łukaszyk przyczyniła się do zmiany zapatrywań na twórczość José Saramago w PolscePor. Jerzy Brzozowski, “Presença de José Saramago na Polónia”, Studia Iberystyczne 18, 2019, s. 64. doi:10.12797/SI.18.2019.18.04.