3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Został wykładowcą na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej, a po likwidacji tej jednostki (1 sierpnia 1922) skierowany do Głównej Szkoły Artylerii i Inżynierii w Warszawie na posadę dyrektora nauk. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów w Warszawie (od 14 lipca do 28 sierpnia 1924 jednocześnie będąc komendantem Obozu), pozostając oficerem nadetatowym 6 pułku saperów. 9 października 1923 został przesunięty ze stanowiska dowódcy kompanii na stanowisko dyrektora nauk. W 1925 został referentem w utworzonym w tym roku Inspektoracie Fortyfikacji. 12 kwietnia 1927 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W czerwcu tego roku został przeniesiony do 7 pułku saperów w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.