Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 4 czerwca 1920 pełnił funkcję dowódcy 11 Brygady Artylerii. Z dniem 1 października 1922 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika artylerii z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Na emeryturze mieszkał we Lwowie. Tam 24 grudnia 1929 zmarł.
Maurycy Mansch de Leoney był żonaty z Laurą Giblówną, z którą miał dwóch synów: Alfreda Filipa (1895–1949), porucznika artylerii pospolitego ruszenia i Ludwika Leona (1898–1940), porucznika taborów rezerwy. W czasie I wojny światowej obaj synowie walczyli razem z ojcem w tym samym pułku. Starszy z braci w stopniu chorążego rezerwy został ranny w 1916 pod Korytnicą., a młodszy również został mianowany chorążym rezerwy ze starszeństwem z 1 października 1917 i odznaczony Krzyżem Wojskowym Karola. Ludwik Leon został zamordowany w Charkowie, a Alfred Filip zmarł w Wielkiej Brytanii i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.