Badania flory bursztynu Tematyką pochodzenia bursztynu bałtyckiego oraz jego inkluzjami roślinnymi zainteresował ją zatrudniony w Muzeum Ziemi znawca bursztynu Adam Chętnik. W 1958 roku rozpoczęła prace w tym kierunku i zweryfikowała oznaczenia publikowane w literaturze na przestrzeni XVIII–XX wieku. W 1961 r. opublikowała wyniki w polsko–angielskiej pracy pt. Skład i wiek flory bursztynów bałtyckich. Część pierwsza, która stała się publikacją cytowaną we wszystkich późniejszych opracowaniach dotyczących pochodzenia bursztynu bałtyckiego. Spośród ponad 700 nazw gatunkowych i rodzajowych zawartych w analizowanej literaturze poddanych weryfikacji, zamieściła na swojej liście 216 nazw gatunków i rodzajów roślin kopalnych, wraz z ich porównaniami do przedstawicieli obecnej flory. Wśród roślin eoceńskich lasów bursztynodajnych znaleźli się przedstawiciele rodzajów żyjących współcześnie, np.: brodek (Phascum), płonnik (Polytrichum), sosna (Pinus), jodła (Abies), sekwoja (Sequoia), len (Linum), Dryandra, bodziszek (Geranium), dąb (Quercus) oraz wymarłych np.: Muscites, Scoropsis, Bembergia czy Berendtia. Praca ta stanowiła pierwszą część planowanej kilkuczęściowej rozprawy o pochodzeniu bursztynu bałtyckiego, inkluzjach roślinnych w bursztynie i oznaczeniu jego wieku w oparciu o zawartą w nim florę.